همه رفتند و تو به دلايل مشخص و نا مشخص، عادلانه و غير عادلانه مي ماني.
بسيار گفتند و بسيار شنيدي. اما زمان گفتن تو همه رفته بودند گويي که هيچ
گاه نبوده کسي شنوا.
هنوز فرياد هاي عدالت خواهي شان را مي شود از لابلاي آرشيوها و ياد ها شنيد. اما رفتند بي آنکه حتي تعريفشان را از عدالت بگويند. همه رفتند با انبان هايي که براي زيارت مرادهاي اشتباهيشان پر کرده بودند.
يادت مي ايد روزي را که از ليست هاشان خط خوردي. هم خوشحال بودي و هم ...
يادت امد آنهمه مدعيان وحدت و ايمان... را که از شدت هيجان روي سرخ کرده
بودندو در جاي خود بند نبودند اما موقع رفتن از درد بي مسئوليتي و بي
هويتي و از قاه قاه خنده، رويشان سرخ بود.همه شان رفتند و تو براي مدتي از آلودگي اي صوتي و محيطيشان راحتي. اما به
همان سرعت رفتنشان جانشينانشان را در لانه هاي هميشگي جاي خواهند داد. با
حرف هاي رنگي تر و موريانه هايي قويتر تا بجوند همه ي انچه را در ذهنت
انباشته اي و کاش آن زمان تنها مغزت کاهداني نباشد که همه چيز را درش
آرشيوي کرده باشي براي ديار باقي...کاش به قلبت هم کمي از بار معلوماتت را
سپرده باشي.
.
.
و همين الان است که گفته اند: انا لله و انا اليه راجعون. همين الان است
که نداي لا اله الا الله بلند است وصدايش که تو را مي خواند: هل من ناصر
ينصرني؟
و تو همچنان به افق مي نگري و دور شدن انها را تماشا مي کني و فکر ميکني که وقتي بر مي گردند تو هستي يا نه...
دیروز جوانمردی مرد امروز دوستی می میرد
و همين الان و همين جا که تو ايستاده ايست که مي گويند: انا لله و انا اليه راجعون
فاطمه جان! فاطمه جان! فاطمه جان!
خسته ام از چند رنگي ....
دخترک فرياد زد يا زهرا
اما فاطمه جان چشمان کور او نديد چادري که نشانه مادرشان زهرا بود عفتي را که تو يادشان داده بودي و نديد شجاعت و عشقي را که از پدرشان علي ياد گرفته بود....
فاطمه جان ! فاطمه جان! مادر همه خوبي ها ! چشمان خواب آلوده ي گروهي خواب از چشمان سربازان فرزندت مهدي صاحب الزمان ربوده است ......و با قلب هاي شرحه شرحه ازفراق بيدارند ......بيدارند .
